MIŁOŚCI PIĘKNEM MA OJCZYZNO

MIŁOŚCI PIĘKNEM MA OJCZYZNO...

Miłości pięknem ma ojczyzno

Wrażą miłością też deptana,

A wyzwolona krwią i blizną

Różą jątrzyłaś się jak rana.

Mówią już Tobą pokolenia,

Miasta zhańbione krwi bezmiarem,

Mówią już Tobą zniewolenia,

I mówią wieki ludu żalem.

Domem rodzinnym, miedzy chatą,

Wzrastałaś dumnie i podziemnie,

A zakwitałaś tylko Rotą

Zwycięsko, ale nadaremnie.

Więc wiem - ustanie dzień przemocy,

I matek łzy już nie popłyną,

Więc wiem - twą jutrznią wolność wkroczy

W ten kraj co nigdy nie zaginął.

Bo nie zginęłaś nigdy sobą,

Przemocą zawsze nie uległa,

Królowa była i jest z Tobą

Błogosławiona - Niepodległa.

NA KARCIE ŻYCIA ZAPISAŁEM...

Na karcie życia zapisałem

"Nie rzucim ziemi, skąd nasz ród",

Wszak innych ziem przecie nie znałem,

Bo tu mój dom, bo tu mój lud.

Wrzeźbiła matka swe pacierze,

I tak już realizowane są w życia kres,

I stoję wryty w polską miedzę,

Bo moja Pospolita Rzecz.

I dźwięczy las topoli zwiewnych,

Nutą Chopina, kłosów dum,

Rzecz czarnoleską uczą śpiewnie

Ptaki - liściastych borów szum.

Wstęgami zorza sie zaplata,

I maju woń powtarza maj,

Pękła niewoli zgubna krata,

Niwy się ścielą w wolny kraj.

I już spoglądam szkiełka okiem

W wiślaną woń wzorzystych wód,

I nad wawelskim dumam stokiem

Bo tu mój dom, bo tu mój lud.

WIDZISZ JAK OPADAJĘ LIŚCIE,...

Widzisz jak opadają liście

Żegnając smutne nagie drzewa,

A pod stopami już srebrzyście,

A pod stopami szreni gleba.

Kształtem natury, barwą wrażeń

Spoglądam w twarze mi nieznane,

A pod stopami sennie marzą

Me lata wcześnie zapoznane.

O jakże obco, obco wkoło,

A pod stopami szumna rozpacz,

Więc schylam przemodlone czoło,

I w tej postawie chcę pozostać.

Tu przecież byłem nie tak obco,

Tu ukochałem choćby cienie,

A pod stopami obca rozpacz,

A pod stopami upodlenie.

Widzisz jak opadają liście,

I już żegnają nas, żegnają

I moja łza się skrzy kropliście,

Bo tylko Lwów był naszym krajem.

WIĘC DOBRZE, PISZĘ ZNÓW O KWIATACH...

Więc dobrze piszę znów o kwiatach

Tym razem pięknem w ich purpurze,

I nie o bratkach w rząd rabatach,

Ale o makach w krwi na wzgórzu.

Bo one piły krew wolności,

Żołnierzy w zrywie niepodległym,

Bo one trwały w swej wielkości

Zmierzając też ku Niepodległej.

I utopiły dziczę zgrai,

Choć przerzedziły bohaterów,

A wrzesień powstał nagle majem,

Strojnym w zwycięstwo swych orderów.

I chociaż w gruzy gad przemienił

Wygodne dotąd legowisko,

To polskie drogi tak odmienił,

Jak chciało Jałty pośmiewisko.